Mnogi ljudi odlaze ceo život na pecanje, ni ne znajući da nisu ribe ono što traže.
(Henry David Thoreau)

 

 

Vojvodina je područje bogato vodenim površinama, tako da možemo da biramo da li ćemo radije pecati u stajaćim, močvarnim ili tekućim vodama. Trudili smo se da odaberemo najzanimljivija mesta za ribolov, ali osim ovih nabrojanih, postoje još mnoge lokacije pogodne za pecanje štapom.

 

 

Ečka

 

Photo by: Ribnjak Ečka

 

Najveće ribarsko gazdinstvo u Vojvodini, na površini većoj od 2000 hektara, nalazi se u Ečkoj. Ovo je bio prvi ribnjak za uzgoj šarana u svetu, koji je počeo sa radom 1. januara 1907. godine. Veliku ulogu u osnivanju ribnjaka odigrala je regulacija Begeja. Usled regulacije reke onemogućen je ribolov, zbog čega je gazdinstvo u Ečkoj dobilo ogromnu odštetu. Od tog novca je 1911. ribnjak kupio jednu kružnu pumpu pomoću koje se od tada bez problema pušta voda Belog jezera, najvećeg jezera ovog područja, u ribnjak. Na dobar ulov mogu da računaju oni koji vole meso amura, tolstolobika, linjka, mrene ili smuđa, ali ipak ima najviše šarana. Pecaroši najviše mogu da računaju na dvogodišnje primerke težine od oko kilo – kilo i po.

 

 

Đerdap, Gvozdena vrata

 

Photo by: Irene Becker

 

Ne zna se tačno od kada žive ljudi u okolini Đerdapa, ali dosadašnji nalazi dokazuju da su već pre više od osam hiljada godina – arheolozi taj period nazivaju i zlatnim dobom ovog kraja – tu živeli panonski starosedeoci. Dunav je ostavio pečat na običaje i religiju ranog neolitskog stanovnika, koji je obrađivao zaobljeno kamenje i isklesao od njega ljudsko lice ili riblju glavu. Po arheolozima ovo sveto kamenje bi moglo da predstavlja poslednje zaostale parčiće jednog čudnog sistema verovanja. U to vreme su još iz Crnog mora slobodno doplivavale ogromne jesetre, od kojih je bez sumnje najpoznatija moruna čiji je skelet dostizao veličinu bivoljeg skeleta. Danas se riblji fond na srednjem toku Dunava za samo nekoliko godina smanjio za trideset posto, poneka štuka ili som se još zakače na udicu, ali smuđ i šaran već važe za ugrožene vrste.

 

 

Zasavica

 

Photo by: Zasavica

 

Ovaj specijalni rezervat prirode se često spominje i kao rajska oaza. Ovo je jedno od najzaštićenijih područja Vojvodine zbog svog bogatstva biljnim i životinjskim vrstama na močvarnim i vodenim staništima. Meštani svoju reku već odavno posmatraju kao močvaru koja se nalazi na poplavnom području Save i Drine. Stručnjaci se dugo nisu slagali oko toga kojoj reci ona zapravo pripada, ali je ustaljeno mišljenje da pripada obema. Od svih ribljih vrsta u rezervatu najznačajnija je umbra, koja je postala simbol Zasavice. U narodu poznata još i kao crnka, rapa ili mrguda, umbra je retka vrsta širom Evrope. Zbog smanjenja močvarnih predela koja su njeno stanište, dospela je na listu ugroženih vrsta. Oko dvadeset kilometara rezervata pogoduje isključivo ribolovu vrsta iz porodice šarana. Ostali deo, zarastao drvećem i trskom je zbog svoje bogate biosfere pravi raj i za stručnjake i za ljubitelje prirode. Plovidba pojedinim delovima reke je izuzetan doživljaj, koji se obavezno završava lokalnim specijalitetom, ribom sa roštilja.

 

 

Rezervat biosfere Bačko Podunavlja

 

Photo by: Kovács Szilárd

 

Knjiga „Sto čuda Vojvodine” područje prošarano rukavcima, kanalima, močvarama i ritovima duž severozapadne granice, naziva poslednjim rajskim vrtom Vojvodine. Ova mešavina obezbeđuje povoljne uslove za razvoj retkih biljnih vrsta i divljih životinja. Tu se nalazi najveće mrestilište riba na Dunavu. Na osnovu dosadašnjih istraživanja dokazano je postojanje 51 vrste riba. Od riba iz Dunava tu se često sreću kečiga i manić, a u rukavcima je glavna štuka. Meštani okolnih sela već vekovima žive u interakciji sa Dunavom i njegovim hirovima. Onima koje put nanese u ovaj kraj savetujemo da potraže etno kuće u Bezdanu i Kupusini, da pogledaju njihovu jedinstvenu tradicionalnu nošnju, potraže hlad u senci kuća sa trščanim krovovima ili da istraže neku od daleko poznatih kulturnih manifestacija u Bačkom Monoštoru. Gornje Podunavlje je odličan primer harmonične koegzistencije čoveka i prirode, zato je ovo područje neizostavno odredište onih koji se interesuju za skrivene vrednosti prirode.

 

Tisa

 

Photo by: Kovács Szilárd

 

– Hej, ribari, ribari

Kuda ćete brodom?

– Za Novi Kneževac

Spuštamo se vodom.

Iz nastavka pesme saznajemo, da ovi ribari nisu ništa upecali osim crvenperke. Ali šta zapravo današnji pecaroš može da upeca? Polovinu od 34 vrste koje su autohtone na ovom području čine „stanovnici” Tise. Od te polovine velika većina su ribe iz porodice šarana, sa velikim zaostatkom prate ih grgeči i jesetre, ali se ponekad možemo sresti i sa glavočem, čikovom i pastrmkom. Na formiranje riblje faune u Tisi, veliki uticaj su izvršile regulacije rečnog toka u XIX veku. U narednom periodu su nastanili sedam ribljiv vrsta u značajno izmenjenu Tisu, koje su na svoj način promenile živi svet reke. Od brojnih ribolovačkih takmičenja, jedno od najautentičnijih je „Zlatna bućka Kanjiže”. Bućkanje se na ovim prostorima već hiljadama godina upražnjava, ali je ono van kanjiškog takmičenja u Srbiji ilegalno, zbog toga pasionirani sportski ribolovci moraju da se zadovolje rasprostranjenijim oblicima ribolova.